Afbeelding

Ouderwets Hollands wintertje

Gisteren was ik in de buurt van Kattendijke, aan de Oosterschelde.
Er werd volop geschaatst, ik heb ook nog even op de noren gestaan, maar vond het eng, er waren veel wakken.
Het ging niet lekker, dus ik besloot om zonder noren, maar mét de camera (die gelukkig in de auto lag) mijn weg verder te vervolgen. En wat heb ik daarvan genoten. Het was zo mooi, normaal gesproken komen we er vaak langs op de fiets in de warmere jaargetijden. Ik geniet er altijd zo van om langs de Oosterschelde te fietsen. Maar dit was ook heel bijzonder om te zien. IK ben dol op vogels, en ineens zag ik er een aantal druk bezig om hun eten voor die dag te verschansen!

Vandaag was ik in Nisse en de Zwaakse Weel. Vroeger schaatsten we daar, het was al heel lang geleden, maar het kon weer!
Mooi om te zien al die mensen genietend van het ijs! En dat met zulk stralend weer.

Vervolgens ben ik met de Canon om de hals naar Nisse gereden om daar een fijne wandeling te maken. wat was het fijn, zo rustig, ik ben maar een paar mensen tegengekomen. Twee mensen haalden een thermoskan koffie uit de auto en ging lekker in de zon een bakkie doen. Die meneer riep nog tegen me, dat als hij nog een bekertje had, hij me ook een kopje had aangeboden. Wat leuk weer! Met dit soort weer zijn de mensen toch altijd net een stukje vrolijker en vriendelijker, valt me elke keer weer op. IJs, maar ook sneeuw verbroedert!

Hier een impressie van vandaag:

En mijn bonus van de dag, was toch wel dit: Eerst een groep grote zilverreigers (althans, dat denk ik. Wie het (wel) zeker weet mag het zeggen). En toen, ik liep aan mijn vader te denken, (mijn ouders woonden in Nisse en we wandelden daar vaak samen met hun en onze hond(en)) en ineens vliegt er een ijsvogeltje voorbij. Ik had zo één nog niet eerder gezien… wat en kleurenpracht. Het was een kort, maar zo mooi moment, ik heb er nog een paar foto’s van kunnen maken. Niet zo scherp als ik wilde, maar een kniesoor die daar over valt 😉

Ik hoop op nog een mooie wandeling op de zondag, en dan mag het daarna gauw lente worden!

Sporen

 

Al een paar jaar heb ik iets met sporen.
Wanneer ik wandel of fiets door onze mooie provincie, vallen me altijd de sporen op die de landbouwvoertuigen achterlaten op de akkers. Ik vind dat mooi, het intrigeert me, en vraag me niet waarom. Soms is er geen verklaring voor het zien van schoonheid in iets.

En al een paar jaar neem ik me voor om daar eens iets mee te doen.
Vandaag is het dan zover, ik kabbel op mijn fietsje over de landweggetjes, over de dijken, loop hier en daar het land op, en fotografeer…

 

 

 

 

wordt vervolgd!